Bergkirche St. Bartholomäus

Budowę trójnawowego romańskiego kościoła parafialnego rozpoczęto w latach 1186/1246 za panowania hrabiego Zygfryda II z Blankenburga. W 1252 roku kościół parafialny przekształcono na kościół klasztorny dla podwójnego klasztoru ( klasztor kanoników świeckich i cysterek ). W stylu gotyckim powiększono salę chóru od strony wschodniej, dobudowano dwie boczne kaplice na linii naw bocznych, a nad kaplicą południową dobudowano emporę dla sióstr. Północna strona kościoła otrzymała gotyckie okna. Remonty ukończono za czasów hrabiego Heinricha II. Prawdopodobnie z tego okresu pochodzą także figury darczyńców w chórze, które prawdopodobnie przedstawiają czterech braci Heinricha II, Hermanna (biskupa Halberstadt ), Zygfryda i Burchardta.

Po kasacie klasztoru kanoników w 1305 roku klasztor służył do opieki nad niezamężnymi córkami hrabiów Blankenburg i ich urzędnikami. Został zniesiony w czasie reformacji w 1532 roku. Oznaczało to, że kościół św. Bartłomieja ponownie stał się kościołem parafialnym. Budynek był także miejscem ich pochówku aż do wymarcia hrabiów Blankenburg-Regenstein; Świadczy o tym także renesansowy nagrobek hrabiego Ernsta I von Regenstein († 1581) i jego żony Barbary na południowej ścianie wewnętrznej . Po wybudowaniu w 1735 roku kościoła św. Katarzyny, który pierwotnie miał pełnić funkcję kościoła garnizonowego i stał się głównym kościołem Blankenburga, św. Bartłomiej stracił na znaczeniu. Kościół został gruntownie odnowiony w latach 1887/91 i 1960/62. Dalszy remont wnętrza został w dużej mierze sfinansowany przez księcia Ernsta Augusta z Hanoweru w 1990 roku .

Źródło Wikipedia