Bieszczady Rezerwat Moczarne

Kiedyś to miejsce tętniło życiem, dymiły lemiesze, potem retorty do wypału węgla drzewnego. W lesie było słychać piły i siekiery drwali. Pozyskiwane drewno zrywano końmi, potem już sprzętem mechanicznym, a gwizd parowozu oznajmiał, że pora załadunku pozyskanego surowca na wagoniki bieszczadzkiej wąskotorówki. Powstała wtedy cała infrastruktura kolejowa, bocznice, rampy załadunkowe a kolejka docierała w samo serce Puszczy Bukowej. Gdy transport kolejowy przestał się opłacać, bieszczadzkie złoto jeszcze przez jakiś czas wywoziły samochody, a gdy już wielkie kloce drewna przestały z tego miejsca wyjeżdżać pozostały jeszcze dymiące wypały węgla drzewnego. Gdy życie tu już całkiem zamarło cała dolina znalazła się w granicach Bieszczadzkiego Parku Narodowego i powstał tu ścisły Rezerwat Moczarne, który nie jest dostępny dla turystów. Przyroda bardzo szybko odebrała co jej, droga gdyby nie patrole Straży Granicznej, leśnej i parkowej całkiem by zarosła. Coraz trudniej wypatrzyć w chaszczach tory i infrastrukturę kolejową. Potok Solinka skutecznie podmył nasypy kolejowe, tworząc wiszące mosty, a na torowiskach rosną już pokaźne drzewa. Bobry znalazły tu wspaniałe warunki tworząc żeremia i bajkowe rozlewiska. Po prostu miejsce magiczne. Rezerwat Moczarne położony jest w sąsiedztwie znanej letniskowej wsi Wetlina. Uzyskanie pozwolenia na zobaczenie ścisłego rezerwatu nie jest niemożliwe, ale też nie jest łatwe. Prośbę najlepiej podeprzeć jakimiś badaniami naukowymi, pracą magisterską itp. Mi udało się to 2 razy, ale wiecie jak to jest władze Parku Narodowego często się zmieniają, więc różne może być podejście do tego typu prośby, ale jak ktoś lubi takie miejsca, to spróbować warto.