Iglesia de la Merced de Osuna

Kościół La Merced w obecnym miejscu został zbudowany w 1650 roku, chociaż w drugiej połowie XVIII wieku przeszedł gruntowną przebudowę. Zakonnicy przybyli do Osuny w 1609 roku i początkowo osiedlili się w pustelni Santa Ana, położonej na obrzeżach miasta. Po dwóch nieudanych próbach, w 1637 r. udało się zbudować nowy klasztor w miejscu, w którym znajduje się on do dziś. Najbardziej szczegółowe informacje, jakie posiadamy o tym kościele, pochodzą z XVIII wieku, kiedy przeprowadzono w nim ważne prace budowlane. Pomysłodawcą tego kosztownego przedsięwzięcia był wikariusz generalny Zakonu, pochodzący z Osuny brat Miguel Ramón de San José. Jest odpowiedzialny za odbudowę kościoła, jego wspaniałej kamiennej fasady, wzniesienie wieży, genueńskiej marmurowej posadzki świątyni oraz jej ołtarzy. Prace prowadzono w latach 1768–1775 pod kierownictwem Antonia Ruiza Florindo, który wybudował również kapitularz kolegiacki przy ulicy Calle San Pedro. Zakonnicy mieszkali w pomieszczeniach przylegających do kościoła aż do ich wywłaszczenia w XIX wieku. Później, w XX wieku, budynek zaczął służyć jako szpital. Kościół jest jednonawowy, z kaplicami po obu stronach. Ołtarz główny z 1716 r., dzieło Francisco María de Ceiba, został przeniesiony do Kaplicy Marynarzy w Sewilli. Na końcu nawy, bardzo wysoko, znajduje się chór, którego kraty nadają mu szczególnej skromności. Posiada piękne drewniane stalle chórowe z rzeźbionymi tarczami Zakonu. Wieża stanowi wyjątkowy element w monumentalnym mieście. Wykonany z kamienia i ciosanego kamienia, zwinny i pięknie rzeźbiony, prezentuje się imponująco. Piękno wieży zwiększa fakt, że wraz z drzwiami kościoła tworzy ona wyjątkowy zakątek sztuki.