Parcul Național Cozia

Park Narodowy Cozia, znajdziemy w rymuńskich Karpatach Południowych. Obejmuje on Góry Cozia (Munţii Cozia), niezbyt duże, lecz znacznie wypiętrzone pasmo, sąsiadujące bezpośrednio z Górami Fogaraskimi. Północne granice masywu przebiegają po trasie: dolina potoku Băiaşul – dolina potoku Greble - Sălătrucu, natomiast wschodni skraj wytycza nurt rzeki Topolog. Granica południowa poprowadzona jest wzdłuż potoków Săcuenilor i Sălătrucu, następnie zaś masyw stopniowo opada, przechodząc w pogórze. Od strony zachodniej, kres pasma Cozia wyznaczony jest doliną malowniczej rzeki Aluta (Olt). Najwyższymi szczytami Gór Cozia są: Vârful Cozia, osiągający wysokość 1668 m n.p.m. oraz Bulzu kulminujący na wysokości 1660 m n.p.m. W obrębie pasma Cozia występują lasy dolno i górnoreglowe, natomiast najwyżej położone obszary są częściowo bezleśne. Dodatkowo, odnaleźć tu można wiele rzadkich i zagrożonych okazów flory, np.: języczkę syberyjską, lilię złotogłów, czy szarotkę alpejską. Również świat zwierzęcy reprezentowany jest przez wiele gatunków, między innymi spotyka się tu niedźwiedzie brunatne, wilki, rysie, ptaki drapieżne oraz objętą ścisłą ochroną, żmiję rogatą. Szczególnie wyróżniającym się elementem, który przykuwa uwagę już z dużej odległości, są ogromne formy krasowe występujące w obrębie masywu. W roku 1966, w celu ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej flory i fauny, utworzono Park Narodowy Cozia, który objął obszar o powierzchni 17100 hektarów. W obrębie parku poprowadzono kilka szlaków turystycznych o różnym stopniu trudności, lecz podejścia z dolin w górne części pasma są dosyć męczące, z uwagi na duże przewyższenia. W obniżeniu pomiędzy dwoma najwyższymi szczytami, na wysokości 1573 m n.p.m., usytuowano schronisko turystyczne, które może stanowić świetną bazę do wycieczek po okolicach. Posiadacze aut terenowych mogą do schroniska dojechać szutrową drogą górską, co znacznie ułatwia poznawanie szczytowych partii masywu. Rumuni pod schronisko dojeżdżają też samochodami osobowymi, ale nie będę do tego zachęcał, by nie mieć na sumieniu czyjejś miski olejowej.