Tradytor artyleryjski K-Bg-S 11 Na svahu

Schron należy do linii ciężkich umocnień budowanych w ramach czechosłowackiej fortyfikacji. Długość obiektu wynosi 48 m, szerokość 15,3 m, a wysokość 12 m. Służył do kierowania ogniem artylerii, bezpośredniej obrony i obserwacji przedpola. Można było z niego strzelać na zachodnią stronę w kierunku sąsiednich obiektów Bouda i Adam, tworząc krzyżową zaporę ogniową na międzypolach sąsiednich bunkrów. Linia bunkrów i grup warownych stanowiła bardzo trudną zaporę, gdy poszczególne obiekty współpracowały ze sobą broniąc się nawzajem. Ciekawa jest konstrukcja bunkru. Ze względu na rozmiary składa się ona z dwóch części: bojowej z trzema 10 cm haubicami, magazynem amunicji M3, rampą i windą transportową oraz ochronnej ze strzelnicami uzbrojonymi w karabiny maszynowe. Oprócz tego w górnym piętrze schronu uzbrojenie stanowiły karabiny maszynowe umieszczone w kopułach pancernych. W części podziemnej schronu znajdują się trzy gazoszczelne pomieszczenia służące do magazynowania ładunków wybuchowych i urządzenia techniczne raz pomieszczenia mieszkalne. Schron połączony jest z twierdzą piętrem podziemnym z windą techniczną i 268 schodami. Na głębokości 50 m znajduje się się magazyn amunicji M2, w skład którego wchodzą trzy pomieszczenia. Dwa największe służyły do gromadzenia dodatkowego zapasu amunicji, trzecie miała pełnić funkcję stanowiska dowództwa. Mieściły się tutaj także kancelaria i ubikacja dowódcy, centrala telegraficzna i miejsce na radiostacje. Od magazynu M2 prowadzi korytarz wiodący do dalszych części twierdzy. W 1938 roku schron nie był jeszcze wyposażony w broń, rekompensatą były trzy działa górskie kalibru 7,5 cm wzór 15 umieszczone na drewnianych podstawach pod prowizorycznym schronieniem nad suchym rowem diamentowym, który był w tym czasie zasypany. Jesienią 1938 roku podczas okupacji schron był używany do badań nad materiałami wybuchowymi, strzelano do niego pociskami kalibru 21 cm, były to największe jakimi dysponował ówcześnie Wehrmacht. Ślady po tych testach widoczne są do dziś. W latach 50-tych nastąpiła dewastacja schronu, zostały usuniętę oba dzwony pancerne, które wywieziono na złom.