Wieża Apollonii

Wieża Apollonii to imponująca budowla datowana na późny okres bizantyjski, prawdopodobnie na XIV wiek. Powstała jako część rozbudowanego systemu obronnego regionu, którego zadaniem była kontrola nadbrzeżnego pasa pomiędzy ujściem rzeki Strymonas a zatoką Eleftheres. Jej strategiczne położenie pozwalało na obserwację szlaków morskich oraz wczesne wykrywanie potencjalnych zagrożeń ze strony piratów i nieprzyjaciół Bizancjum. Wieża ma plan zbliżony do kwadratu o wymiarach podstawy około 10 × 11 metrów i otoczona była dodatkowo murem obronnym o bokach długości około 25 metrów. Główne wejście umieszczono na wysokości około 2 metrów nad ziemią, co stanowiło typowe rozwiązanie obronne tamtego okresu – dostęp do wnętrza możliwy był jedynie za pomocą drabiny lub pomostu, który w razie zagrożenia można było usunąć. Budowla liczyła kilka kondygnacji: podziemie, piętro wejściowe, dwa lub trzy wyższe poziomy oraz górną kondygnację przykrytą łukowym sklepieniem. W jej wnętrzu zachowały się ślady kaplicy, co sugeruje, że pełniła nie tylko funkcję militarną, lecz także sakralną – typowe połączenie w architekturze bizantyjskiej. W górnych partiach wieży widoczne są machikuły, czyli otwory obronne umożliwiające obronę pionową, świadczące o jej militarnym przeznaczeniu. Dziś przy wieży biegnie malownicza droga szutrowa prowadząca w dół do plaży, co sprawia, że miejsce to stanowi atrakcyjny punkt dla turystów – zarówno miłośników historii i architektury, jak i osób pragnących połączyć zwiedzanie z chwilą relaksu nad morzem. Z jej szczytu roztacza się piękny widok na wybrzeże, pozwalający wyobrazić sobie, jaką rolę pełniła w czasach swojej świetności – strażniczki bizantyjskiego wybrzeża.