Alcazaba De Jerez De Los Caballeros

Jej budowa, bez cofania się do wcześniejszych etapów, musiała mieć miejsce około pierwszej połowy XIII wieku. Templariusze tak rozbudowali swoje mury, że już w 1283 r. pojawiła się wyraźna wzmianka o zamku Jerez, a nawet o dwóch mistrzach templariuszy. Jednakże działalność templariuszy zakończyła się wraz z kasatą zakonu w 1312 r., a jego posiadłości przeszły na własność korony kastylijskiej. Twierdzę Jerez zbudowano zasadniczo wokół dużego centralnego dziedzińca, który ma kształt pięciokąta, ale nieregularny w południowo-zachodniej części. Jest to dzieło murowane z narożnymi wzmocnieniami z ciosanego kamienia w kwadratowych wieżach wyznaczających granice i strategicznie rozmieszczonymi sześcianami o zmiennej wysokości w ścianach, od ośmiu do dwunastu metrów. Kompleks był broniony i flankowany przez 26 wież; Wśród nich wyróżnia się Wieża Hołdu, zwana też Krwawą Wieżą, ponieważ jest największa i najsolidniejsza. Podobnie jak inne budynki, jest on zbudowany z ciosanego kamienia i kamienia, a ciosane kamienie znajdują się jedynie na narożnikach. Wieża Broni, Wieża Zegarowa i Wieża Węglowa uzupełniają pięć wież twierdzy.