Bazylika Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Cacica

Bazylika Wniebowzięcia NMP w Cacica to kościół rzymskokatolicki na terenie Rumunii, zbudowany w 1904 r. przez polską społeczność we wsi Cacica. Około 1780 r. w miejscu, w którym dziś znajduje się miejscowość Cacica odkryto złoża soli. W 1798 r. uruchomiono tu kopalnię soli, sprowadzającą robotników i techników z różnych prowincji cesarstwa habsburskiego, zwłaszcza z Polski z rejonu Bochni i Wieliczki oraz z Galicji, większość z nich była pochodzenia polskiego i wyznania rzymskokatolickiego. Ponieważ nie było tu żadnej osady przed otwarciem kopalni soli, rzymsko-katolickim robotnikom pracującym w kopalni najpierw asystowali duchowo księża z parafii Gura Humorului. W 1799 r. za opiekę duchową robotników przejął ksiądz polski Jakub Bogdanowicz. Zwrócił się do administracji kopalni soli, która w 1806 roku nakazała wykopać w masywie solnym na głębokości 21 metrów dużą i piękną kaplicę pod wezwaniem św. Warwary , gdzie robotnicy modlili się przed i po zakończeniu pracy. W 1810 r. w Cacicy konsekrowano niewielki drewniany kościółek, do którego od 1809 r. przywożono reprodukcję cudownej Ikony Matki Bożej „Czarnej Madonny” z Częstochowy. W 1844 r. rzymskokatolicki arcybiskup Franciszek Pauli Pischtek , metropolita lwowski, założył parafię Cacica. Ponieważ kościół był zbyt mały i zniszczony, ks. Maurycy Kolankiewicz rozpoczął jego odbudowę w 1892 roku. Prace były długo opóźniane, zarówno z powodu braku pieniędzy, jak i biurokracji władz austriackich. W kwietniu 1903 r. wykonano 21 tys. cegieł na nowy kościół. Nowy kościół został konsekrowany 16 października 1904 r. przez arcybiskupa lwowskiego Józefa Bilczewskiego. Nowy kościół wybudowano w stylu neogotyckim, według projektu architekta Teodora Mariana Talowskiego, profesora Politechniki Lwowskiej. W ołtarzu głównym znajduje się ikona przedstawiająca Najświętszą Maryję Pannę z Dzieciątkiem na ręku. Jest to kopia Cudownego Obrazu Matki Boskiej „Czarnej Madonny” w Częstochowie.