Bessoncourt Fort

Nazwany na cześć generała Senarmonta, Fort Bessoncourt został zbudowany w latach 1883–1886, aby blokować drogi do Colmar i Bazylei oraz linię kolejową do Miluzy oraz chronić forty Roppe i Vézelois. Jest to duży fort z wapienia, na planie pięciokąta, przeznaczony dla około 650 ludzi i około trzydziestu dział artylerii. Jest reprezentatywny dla fortów z lat 80. XIX wieku, w których artyleria dalekiego działania i artyleria bliskiej obrony zgromadzona jest na wale graniczącym z rowem, natomiast piechota umiejscowiona jest nad kaponierami i na dachu koszar środkowych. Jednak niedługo po wybudowaniu był już przestarzały i wymagał modernizacji. Jest to jeden z nielicznych fortów w tym miejscu, który stale nadąża za postępem technicznym: od 1888 r. jedną trzecią głównych koszar wylano betonową powłoką; w latach 1894–1895 większość artylerii rozproszono w okolicznych bateriach, stał się punktem wsparcia piechoty i przeszedł całkowitą przebudowę. W latach 1908-1909 zainstalowano dwie wieże dla dział 75 mm i dwie wieże dla karabinów maszynowych. W czasie I wojny światowej fort pełnił funkcję szpitala, jednak od 1917 roku wznowiono prace fortyfikacyjne polegające na kopaniu głęboko zasypanych pomieszczeń i galerii łączących fort ze światem zewnętrznym. Kolejne modernizacje, z których korzystał, nadają temu fortowi szczególny wygląd i czynią z niego prawdziwe muzeum ewolucji francuskich fortyfikacji w latach 1885–1918.