Burg Beyernaumburg

Zamek wzmiankowano w IX wieku jako „castellum Nivanburg”, a w 979 r. jako „civitas et castellum Niwanburch”. Zamek był początkowo Reichsburgiem. Cesarz Henryk V nadał zamek jako lenno bawarskiemu hrabiemu Wichmannowi von Gleuss-Seeburg na początku XII wieku. Pod koniec XII wieku arcybiskupstwo magdeburskie stało się właścicielem zamku poprzez darowizny, a później stało się własnością panów z Kwerfurtu. Zamek był własnością magnata Bülowów aż do wywłaszczenia w 1945 roku. Friedrich von Bülow (1760–1831) zlecił założenie parku pałacowego. W XIX wieku zamek został przebudowany. W 1864 roku park zaprojektował Eduard Petzold na zlecenie rodziny von Bülow. Od 1430 roku zamek należał do rodu Asseburgów aż do wymarcia tej linii rodu w 1628 roku. Od 1628 do 1945 roku należał do rodu Bülowów. Brama zamku została zbudowana w XVI wieku. Od 1815 roku zamek pełnił jedynie funkcję dworską. Opuszczony i przestarzały zamek został zburzony w 1865 roku przez Victora von Bülowa i zastąpiony w tym samym miejscu zamkiem w stylu neogotyckim. Park pałacowy powstał w XIX wieku. Ostatnim właścicielem był Hans Freiherr von Bülow. Z małżeństwa z Lurlei von Reden wyłoniły się cztery córki. Hans Bülow urodził się w 1945 r. podczas reformy rolnej w sowieckiej strefie okupacyjnejwywłaszczony i zmarł w Wendlinghausen w 1979 roku. Od 1946 do 2001 roku zamek był własnością gminy Beyernaumburg i służył jako dom opieki. Od 2001 roku jest własnością prywatną. Zamek pierwotnie posiadał dwie wieże, z których zachowała się jedynie 30-metrowa donżonka o powierzchni 8×8 m i wysokości 30 m na przedzamczu. Budowla była zamkiem rdzeniowym w kształcie pierścienia z zachodnim przedzamczem. Podzamcze główne i podzamcze oddzielone były od siebie przekopem. Źródło: Wikipedia