Cerkiew św. Klemensa na Plaoszniku

Cerkiew św. Klemensa na Plaošniku to jedna z najważniejszych budowli sakralnych Ochrydy, odbudowana na miejscu dawnego średniowiecznego ośrodka nauki i kultury. Wznosi się na wzgórzu Plaošnik, mniej więcej 250 metrów poniżej twierdzy, dzięki czemu jest doskonale widoczna zarówno z miasta, jak i od strony jeziora. Pod dzisiejszą świątynią odkryto pozostałości wczesnochrześcijańskiej bazyliki z V–VI wieku, znanej z wyjątkowo bogatej mozaikowej posadzki. W roku 893 wielki uczony, biskup i święty Klemens z Ochrydy odbudował ten kompleks, nadając mu formę trójdzielnej cerkwi (triconch), którą poświęcił Świętemu Pantelejmonowi. To właśnie tutaj powstała słynna Ochrydzká Szkoła Literacka – jeden z kluczowych ośrodków rozwoju kultury i piśmiennictwa słowiańskiego, gdzie doskonalono alfabet słowiański, tłumaczono teksty religijne i kształcono duchowieństwo. Po śmierci Klemensa w 916 roku pochowano go w specjalnie przygotowanym grobowcu wewnątrz świątyni, co dodatkowo podniosło znaczenie tego miejsca jako miejsca kultu. W kolejnych stuleciach (XIII–XV w.) cerkiew była wielokrotnie odnawiana i rozbudowywana – powstawały nowe freski, dobudowano nawę, przedsionki oraz dzwonnicę. Zmiany przyniosło dopiero panowanie osmańskie. Po zajęciu regionu świątynię zburzono, a na jej fundamentach wzniesiono Imaret Mosque. Minaret przetrwał do czasów obecnych jako świadectwo skomplikowanej historii tego wzgórza, choć sam meczet rozebrano w 2000 roku. Pierwsze szerzej zakrojone badania archeologiczne przeprowadzono w latach 1942–43 oraz w latach 60. XX wieku, odsłaniając fundamenty dawnej cerkwi, grobowiec św. Klemensa i fragmenty mozaikowej dekoracji. W latach 1999–2002 podjęto decyzję o kompleksowej odbudowie świątyni. Nową cerkiew wzniesiono na fundamentach IX-wiecznych, starannie odtwarzając oryginalny plan trikonchosu i wykorzystując tradycyjne materiały oraz techniki budowlane. Prace zakończono w 2002 roku, kiedy świątynię ponownie poświęcono. Dziś Cerkiew św. Klemensa i Pantelejmona jest nie tylko miejscem modlitwy, ale też symbolem duchowego dziedzictwa Macedonii Północnej, przypominającym o czasach, gdy Ochryda była jednym z głównych centrów kultury słowiańskiej.