Colegiata de San Isidro de Madrid

Była główną katedrą Madrytu aż do zakończenia prac nad katedrą Almudena. Jej ołtarz główny zawiera grób San Isidro, patrona miasta.

Kościół został zaprojektowany przez jezuitę Pedro Sáncheza w 1620 r. na wzór kościoła Gesú de Roma. W 1769 r. Ventura Rodríguez zaprojektował nowe prezbiterium i ołtarz główny. Został tymczasowo sklasyfikowany jako katedra, gdy w 1885 r. utworzono diecezję Madryt-Alcalá. W 1992 r. zmienił klasyfikację, gdy został konsekrowany jako Katedra Almudena.

Z planem łacińskiego krzyża, ma jedną nawę, kaplice boczne, przy czym krzyż jest najbardziej zauważalnym aspektem, a góra jest płaska. Kaplice mają naprzemiennie kwadratowe i prostokątne kształty i są ze sobą połączone. Przestrzeń wewnętrzna jest traktowana w sposób, który tworzy dużą wartość wizualną, zarówno w strukturze i rytmie kaplic i galerii, gdzie nadproża i otwory półpunktowe są połączone, jak i w bogatej dekoracji wykonanej przez Venturę Rodrígueza w XVIII wieku. Przód ma pewien cywilny i pałacowy charakter. Na jego szczycie znajdują się dwie niedokończone kwadratowe wieże.

W 1936 roku został podpalony. Zniszczenie pokryw było niemal całkowite, a centralna kopuła zawaliła się, została odbudowana i odrestaurowana po wojnie domowej przez Javiera Barroso, który w tym samym czasie zdołał również ukończyć niedokończone wieże.