Convento de Santa Helena do Monte Calvário Évora

Klasztor został założony w 1570 roku przez infantkę D. Marię de Portugal, najmłodszą córkę króla D. Manuela I i należał do domu zakonnego Zakonu Santa Clara. Klasztor Monte Calvário miał być domem dla sióstr św. Klary. Był to jeden z najbiedniejszych domów zakonu franciszkanów w Évorze . Zakonnice w klasztorze zawsze żyły w wielkiej biedzie, pozbawione wszystkiego. Słynny Dzwon Głodowy, którym siostry zakonne dzwoniły na znak apelu do mieszkańców, gdy zapanował głód, zachował się do dziś. Na przestrzeni wieków klasztor Monte Calvário przeszedł kilka zmian, które pomimo szkód, jakie spowodowały, pozwalają dziś zobaczyć strukturę pierwotnych pomieszczeń klasztornych. Dzięki temu zachowała swoją pierwotną architekturę praktycznie w nienaruszonym stanie. Charakteryzuje się ciężkim i sztywnym wyglądem, wyraźnie widocznym na rozległej wzmocnionej fasadzie. Wyróżnia się kościół Calvário, posiadający tylko jedną nawę i dwupiętrowy krużganek. Kościół ma plan wydłużonego prostokąta o prostych liniach, z geometrycznym sklepieniem kasetonowym i ścianami wzmocnionymi pilastrami pokrytymi XVIII-wiecznymi dachówkami. Płytki posiadają dekorację naturalistyczną lub odrębną. W kościele znajdziemy także ważny zespół malowideł przedstawiających Życie Najświętszej Maryi Panny, św. Franciszka z Asyżu i św. Dominika de Gusmão. Ołtarz główny klasztoru Monte Calvário posiada barokowy, złocony ołtarz z herbem infantki D. Marii. Ołtarz ten zastępuje oryginalny ołtarz z XVI wieku, w którym znajdują się malowidła przedstawiające sceny z Męki Pańskiej i Św. Heleny, które nadal istnieją. Klasztor został zamknięty w związku ze śmiercią ostatniej zakonnicy, a także Dekretem o wygaśnięciu zakonów zakonnych w 1889 r.