Farol do Cabo Espichel

Farol do Cabo Espichel to latarnia czołowa emituje błysk białego światła trwający 0,3 s w łącznym cyklu trwającym 4 s. Jego nominalny zasięg w nocy wynosi 26 mil morskich. Pochodzenie latarni wiąże się z pobliskim Sanktuarium Matki Bożej w Cape Espichel z 1430 roku, gdzie znajdowała się mała latarnia morska wyznaczająca przylądek. Nowoczesna latarnia morska została zbudowana na rozkaz markiza Pombal z 1 lutego 1758 r. i oddana do użytku w 1790 r. Pierwszy opis charakterystyki latarni pochodzi z 1865 r. W tym też roku była wyposażona w 17 lamp Argand i reflektory, paraboliczne czasze, które dawały stałe, białe światło, rozłożone w taki sposób, że oświetlały sektor 260°. Miał zasięg 13 mil morskich. W 1886 roku zainstalowano nową latarnię z aparatem optycznym pierwszego rzędu i ogniskową 920 mm , oświetlaną lampą naftową i wyposażoną w mechanizm zegarowy zapewniający charakterystykę czterobłyskową. Zainstalowano także sygnał dźwiękowy. W 1947 roku zmieniono optykę na obecną optykę.