Kamienica Pod Trzema Murzynami we Wrocławiu

Kamienica Pod Trzema Murzynami („Pod Trzema Murzynami”) to zabytkowa budowla o średniowiecznym rodowodzie, znajdująca się u zbiegu ulic Kiełbaśniczej 32 i Ruskiej 1 we Wrocławiu.

Pierwotnie na działce narożnej znajdowały się dwa dwutraktowe budynki wzniesione w XIV wieku. W 1562 roku były to już dwukondygnacyjne kamienice szczytowe skierowane szczytem ku ulicy Ruskiej. Około 1700 roku budynki scalono i nadano im barokową elewację, sześcioosiową od strony wschodniej i południowej. W 1858 roku, za sprawą inwestora C. Heina, kamienicę rozbudowano, podnosząc ją o jedną kondygnację. Od strony ulicy Kiełbaśniczej elewacja kamienicy była 21 osiowa. Kolejne większe przebudowy miały miejsce w latach 1864 i 1869, kiedy to usunięto portal a od strony dziedzińca wykonano drewniane galerie. 21 marca 1908 roku kamienica częściowo spłonęła; odremontowano ją w latach 1909–1910. Odnowiono wówczas wnętrza budynku, witryny na parterze oraz zlikwidowano częściowy wystrój barokowej elewacji. W rezultacie kalenicowa trzykondygnacyjna kamienica o dwukondygnacyjnym poddaszu została pokryta mansardowym dachem z facjatami. W narożniku budynku, na wysokości pierwszej kondygnacji, znajduje się godło domu – rzeźby trzech Murzynów. Po raz pierwszy nazwę „Pod Trzema Murzynami” odnotowano w pierwszej połowie XIX wieku. Powstały wówczas trzy malowane figury Murzynów, z których środkowy miał pełnoplastyczną głowę.

Podczas działań wojennych II wojny światowej kamienica według Harasimowicza uległa zniszczeniu, odbudowana w formach nawiązujących do baroku, przy czym wielokrotnie ją przebudowywano. Wnętrza kamienicy „Pod Trzema Murzynami” zostały nagrodzone w ogólnomiejskim konkursie architektonicznym Klubu Budowniczych Wrocławia, promującym projektantów, inwestorów i wykonawców, w czerwcu 2000 roku. W narożniku umieszczono trzy pełnoplastyczne figury Murzynów.

Źródło: Wikipedia