Kanał Koryncki

Kanał Koryncki wybudowany w 1893 roku połączył Morze Egejskie poprzez Zatoki Sarońską i Koryncką z Morzem Jońskim. Ta inwestycja spowodowała, że Półwysep Peloponez ponownie stał się wyspą. Ponownie, gdyż w dalekiej przeszłości była to naturalna wyspa, która na skutek ruchów tektonicznych połączyła się z lądem. Pierwsze plany oddzielenia półwyspu od lądu sięgają czasów VI w. p.n.e, ale ówczesna wiedza techniczna była zbyt mała, by zrealizować takie przedsięwzięcie. Kolejne próby podjęto w roku 67, wtedy Neron nakazał kopanie kanału 6 000 niewolników, lecz po jego śmierci projekt porzucono i wrócono do niego dopiero w latach 90. XIX wieku. Budowę rozpoczęto w 1881 roku, a ukończono w 1893 r. Na tamte czasy było to wielkie ułatwienie dla jednostek pływających, które nie musiały już opływać Peloponezu i ich trasa skróciła się o ponad 200 km. Niestety współczesne statki dalekomorskie są zbyt duże, by pływać kanałem i obecnie wykorzystywany jest tylko przez statki turystyczne, marynarkę wojenną i mniejsze łodzie cywilne. Rocznie kanał pokonuje około 11 tys. statków, można je jak i cały kanał podziwiać z kilku mostów, najmniejszy tłok, a zarazem chyba najfajniejsze widoki są z mostu oznaczonego współrzędnymi GPS. Bardzo ciekawe są natomiast zwodzone mosty u wylotów kanału, nie podnoszą się one do góry, tylko opuszczają głęboko pod wodę, więc statki przepływają nad nimi. Imponujące są też liczby wymiarujące Kanał Koryncki: długość: 6343 m, szerokość: 24,6 m (na poziome morza), szerokość: 21 m (na dnie kanału), głębokość: 8 m (od lustra wody do dna), głębokość: 79 m (od lustra wody do góry - wysokość ścian) i kąt pochylenia ścian: 71–77°.