Kościół św. Katarzyny w Lubece

Kościół św. Katarzyny w przeszłości należał do klasztoru franciszkanów i jest to jedyny zachowany kościół klasztorny w Lubece. Zbudowano go w 1225 roku i Franciszkanom służył aż do reformacji w 1531 r. Po reformacji klasztor służył jako szkoła łacińska i biblioteka, natomiast sama świątynia stała się kościołem filialnym Kościoła Mariackiego. Odprawiono tu jedynie msze szkolne oraz żałobne. Z czasem i kościół przekazano na cele biblioteczne. Podczas francuskiej okupacji Lubeki kościół zamieniono na lazaret a budynki klasztorne na stajnie. Potem do wybuchu II wojny światowej kościół służył naprzemiennie celom liturgicznym i muzealnym. Budowla przetrwała naloty alianckie i po wojnie jako jeden z niewielu ocalałych kościołów ponownie służył celom liturgicznym. Architektura kościoła jest wyjątkowo bogata jak na budowlę klasztorną. Wewnątrz z gotyckiego wystroju zachowały się freski, krzyż tryumfalny oraz stalle. Ciekawa jest ambona z 1699, która pochodzi ze zniszczonego kościoła św. Wawrzyńca. Natomiast ołtarz główny przeniesiono do Muzeum Historii Sztuki i Kultury w klasztorze św. Anny. Od początku lat 80. w kościele urzęduje Bractwo Świętego Piusa X, które celebruje msze w rycie trydenckim.