Kościół św. Piotra i Pawła Pieniężno

Najbardziej charakterystyczną i zarazem najcenniejszą budowlą Pieniężna jest Kościół św. Piotra i Pawła. Świątynia należy do parafii rzymskokatolickiej pod tym samym wezwaniem i od wielu lat znajduje się pod opieką misjonarzy ze Towarzystwo Słowa Bożego (SVD), których obecność podkreśla misyjny charakter tego miejsca.

Historia kościoła sięga średniowiecza. Już na początku XIV wieku istniała tu parafia, a pierwszy murowany kościół wzniesiono wkrótce po lokacji miasta, około 1312 roku. W drugiej połowie XIV stulecia świątynię rozbudowano, nadając jej formę typowej dla Warmii gotyckiej hali z wysoką wieżą. Na przestrzeni wieków kościół wielokrotnie ucierpiał wskutek pożarów, działań wojennych i innych zniszczeń, jednak za każdym razem był odbudowywany, pozostając ważnym centrum życia religijnego mieszkańców.

Obecny budynek powstał w latach 1895–1897. Zachowano wówczas dawną, gotycką wieżę, natomiast korpus świątyni przebudowano w stylu neogotyckim. Uroczystej konsekracji dokonał w 1897 roku biskup Andreas Thiel. Kościół jest imponującą pięcionawową halą o czterech przęsłach. Wnętrze nakrywają sklepienia gwiaździste, wsparte na smukłych, wielobocznych filarach, które nadają przestrzeni lekkości i monumentalnego charakteru. Około sześćdziesięciometrowa wieża góruje nad panoramą miasta i stanowi jeden z jego najbardziej rozpoznawalnych punktów. Po obu stronach głównego wejścia znajdują się dwie kaplice: dawna kaplica różańcowa oraz kaplica chrzcielna.

Wnętrze świątyni jest przestronne, jasne i harmonijne, utrzymane w duchu neogotyku. Centralne miejsce zajmuje bogato zdobiony ołtarz główny poświęcony patronom kościoła – Święty Piotr Apostoł i Święty Paweł Apostoł. Na uwagę zasługują również zabytkowe elementy wyposażenia, kolorowe witraże oraz organy, które podkreślają podniosłą atmosferę tego miejsca.

Kościół św. Piotra i Pawła to nie tylko najważniejszy zabytek Pieniężna, ale także żywe świadectwo jego wielowiekowej historii. Łączy w sobie średniowieczne korzenie, kunszt architektury neogotyckiej oraz duchowe dziedzictwo regionu, będąc zarówno symbolem miasta, jak i miejscem szczególnie ważnym dla jego mieszkańców.