Kościół Wniebowzięcia NMP i Świętego Józefa w Warszawie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa Oblubieńca, zwyczajowo nazywany kościołem pokarmelickim lub seminaryjnym znajduje się na Krakowskim Przedmieściu. Kościół został zbudowany w latach 1661–1681 na planie krzyża z dwiema bocznymi nawami w stylu barokowym według projektu Isidoro Affaita starszego dla karmelitów bosych. W latach 1762–1780 fasada kościoła została przebudowana według projektu Efraima Szregera w stylu klasycyzmu. Była to pierwsza kamienna fasada w stylu klasycyzmu w Rzeczypospolitej. Charakterystycznym elementem budynku jest umieszczona na dachu w 1779 w czasie remontu fasady wielka kula z wężem trzymającym jabłko w pysku. Kościół nie został zniszczony podczas II wojny światowej, więc w latach 1945–1952, do czasu odbudowy katedry św. Jana, pełnił rolę prokatedry. Wewnątrz warto zobaczyć ołtarz główny i ołtarze w ramionach transeptu, ołtarz boczny z ikoną pochodzącą z Ukrainy, która jest darem króla Jana Kazimierza z 1664. Ciekawe są też liczne epitafia oraz grupa Zaślubin Marii autorstwa Jana Jerzego Plerscha powstała ok. 1770, przeniesiona z warszawskiego kościoła Dominikanów Obserwantów.