Luckau Freesdorfer Borchelt

Na fortyfikacje, które dzięki dobremu zachowaniu do dziś robią wrażenie, składają się z typowego dla Łużyc małego pierścieniowego zamku na południowym zachodzie i półkolistego obszaru otoczonego murem od północnego wschodu. Do zamku należała bezpośrednio osada. Takie wsie, które archeolodzy nazywają osadami podzamczymi, są charakterystyczne dla Łużyc Dolnych. Bardzo rzadko były one – jak Luckau-Freesdorfer Borchelt – zabezpieczone wałem i oddzielone od otoczenia. W 1973 r. Muzeum Prehistorii i Wczesnej Historii w Poczdamie, obecnie Brandenburski Krajowy Urząd Konserwacji Zabytków i Państwowe Muzeum Archeologiczne, przeprowadziło na terenie podzamcza wykopaliska ratunkowe. Znaleziono tu podłużne doły, nad którymi ułożono posadzki domów. Same domy zostały zbudowane w konstrukcji zrębowej i nie pozostawiły śladów. Niestety, dokładne datowanie Freesdorfer Borchelt jest nadal niejasne. Za datowaniem na drugą połowę IX i pierwszą połowę X wieku przemawia budowa małego zamku pierścieniowego, porównywalnego z innymi kompleksami słowiańskimi na Dolnych Łużycach. Jednak materiał ceramiczny znajdujący się na podzamczu posiada pewne szczególne cechy w zakresie kształtu i dekoracji, które uprawdopodobniają wcześniejszą budowę całego kompleksu. Od 1981 r. na terenach przekopanych osady podzamcza uprawiano rolnictwo doświadczalne w postaci średniowiecznego systemu trójpolowego (lato, zima, ugór). Z jednej strony wyznaczony rezerwat flory polowej służy ochronie historycznych roślin użytkowych, z drugiej należy wyjaśnić kwestie paleoetnobotaniczne. Szczególnie w okresie dojrzewania upraw, pola dają kolorowy obraz ze względu na różnorodne kwitnienie, dziś prawie nieznaną roślinność towarzyszącą polom (potocznie nazywane „chwastami”).