Miejsce śmierci Gen. Karola Świerczewskiego Waltera w Jabłonkach

Do niedawna stał tu jeszcze pomnik widoczny na jednym ze zdjęć. A na tyłach pomnika w miejscu obecnej wiaty turystycznej głaz w miejscu gdzie zginął Świerczewski. W 2017 roku zapadła decyzja o demontażu pomnika na podstawie ustawy dekomunizacyjnej, a w 2018 roku nastąpiła rozbiórka pomnika. Mimo to miejsce to jest nadal czczone przez organizacje lewicowe, organizacje kombatanckie żołnierzy LWP oraz osoby prywatne.

"Dzień 28 marca 1947 roku, około godziny 10 rano. Kolumna samochodów wojskowych podąża od strony Baligrodu w kierunku Cisnej. Nagle padają strzały, świszczą kule, słychać nawoływania w języku ukraińskim. To oddziały dwóch sotni UPA – „Chrina” i „Stacha” urządziły zasadzkę na konwój, którym wedle uzyskanej informacji ma podążać „ktoś ważny”. Ukraińcy nie wiedzą jeszcze, że tym kimś jest generał LWP i wiceminister obrony narodowej, Karol Świerczewski, ps. „Walter”. Trwa krótka wymiana ognia, generał otrzymawszy trzy kule: jedną w brzuch i dwie w plecy, osuwa się ciężko ranny na ziemię. Umiera w ciągu godziny, nie doczekawszy przyjścia pomocy. Wraz z nim ginie jeszcze dwóch członków jego obstawy: ppor. Krysiński i kapral Strzelczyk. Czy ukraińscy sotnicy zdawali sobie sprawę ze skutków strzałów pod Jabłonkami? Ich akcja przyspieszyła bowiem wdrożenie przez władze komunistyczne akcji „Wisła”, czyli przymusowego wysiedlenia na tzw. „Ziemie Odzyskane” niemal całej zamieszkującej te tereny ludności ukraińskiej, odcinając tym samym UPA od jego zaplecza, lecz jednocześnie budując kolejny mur niechęci i uprzedzeń między Polakami a Ukraińcami. Mur, który z takim trudem trzeba po latach kruszyć.

Karol Świerczewski (1897-1947) był ostatnim polskim generałem, poległym w walkach, choć w sposób niewątpliwie przez niego niezamierzony. Niejasne okoliczności tego zdarzenia powodują też, że wokół potyczki pod Jabłonkami narastały i wciąż narastają legendy, teorie spiskowe i niedomówienia.Tragiczna śmierć generała stała również pożywką dla PRL-owskiej propagandy, czyniącej z tego zatwardziałego bolszewika i dawnego oficera Armii Czerwonej (walczącego zresztą w 1920 roku przeciwko własnym rodakom), niemal bohatera narodowego, „człowieka, który się kulom nie kłaniał”." źródło: Muzeum Historii Polski