Nagyboldogasszony Piarista Templom - Sátoraljaújhely

Miejsce było używane przez pustelników już od połowy XIII wieku; w 1221 r. istniał pustelniczy kościół, który został zniszczony przez Tatarów. W 1258 roku król Béla IV przeniósł pustelników (remetników), którzy dołączyli do zakonu Pálosów, na teren obok potoku Ronyva. W XIV wieku (rządy króla Ludwika Wielkiego – Nagy Lajos) kościół został rozbudowany. Już w 1434 r. w nazewnictwie świątyni pojawia się tytuł „Nagyboldogasszony” (Najświętsza Maryja Panna). W 1501 roku wieża posiadała działający mechanizm zegara, a kamienna tarcza zegarowa z tego roku jest nadal do zobaczenia w krużganku klasztornym. W 1566 r. kościół i klasztor zostały zniszczone przez najazdy tureckie/tatarskie. Po trudnych czasach, w XVII wieku nastąpiła odbudowa w stylu barokowym. W latach 1716–1721 Johann Georg Strözius złożył główny ołtarz. Boczne ołtarze (dla tytułów „Nagyboldogasszony” i „Remete Szent Pál”) zostały wykonane (1733-34) przez Johann Güntzl z Preszowa (Eperjes) i inne zdobienia przez Tatirek Félixa. Kaplica na południu świątyni (z kryptą) została wzniesiona około 1674-75 z inicjatywy I. Rákóczi Ferenca, by uczcić pamięć pálosowego męczennika Csepellény György ‒ twórca męczeństwa związany jest z tym miejscem. W 1786 r. cesarz Józef II zlikwidował zakon Pálosów, a budynki kościół wraz z klasztorem przekazano Piaristom, którzy przenieśli tu swoją placówkę z Tokaju.