Pałac Szalejów Dolny

Pierwsza rezydencja w miejscu dzisiejszego pałacu powstała najprawdopodobniej w XVI–XVII wieku jako renesansowy dwór. Wcześniej dobra te należały do augustianów (od ok. 1350 r.), a następnie do jezuitów. Po kasacie zakonu w 1773 roku majątek przeszedł na własność państwa, a wkrótce został sprzedany. W 1815 roku posiadłość nabyli baronowie von Münchhausen. W latach 1840–1844 baron Ernest von Münchhausen zlecił przebudowę dawnego dworu w neogotycki pałac według projektu Ferdinanda Wilhelma Rodericha Martiusa, architekta związanego także z Kamieńcem Ząbkowickim. Kolejna rozbudowa nastąpiła w 1872 roku – budynek częściowo zaadaptowano, wzbogacono o elementy dekoracyjne oraz powiększono m.in. o salę balową. Podczas II wojny światowej pałac pełnił funkcję komendantury lotniska polowego Luftwaffe. Po 1945 roku zajęła go Armia Czerwona, a następnie mieściły się tu PGR, zakłady hodowlane oraz ośrodek wypoczynkowo-szkoleniowy. W ostatnich dekadach obiekt trafił w ręce prywatne. Obecnie pozostaje opuszczony i popada w ruinę.