Park Yannisa Komboyannisa

Park Yannisa Komboyannisa to wyjątkowa przestrzeń artystyczna, położona tuż przed wjazdem do miasta Skyros, w rejonie zwanym Chatzigeraki. Na otwartym terenie, wzdłuż linii brzegowej, rozciąga się plenerowa wystawa sztuki, gdzie monumentalne rzeźby harmonijnie współistnieją z krajobrazem. Całość tworzy sugestywną atmosferę otwartego muzeum sztuki nowoczesnej, które oddziałuje nie tylko na wzrok, lecz także na wyobraźnię i emocje odwiedzających. Początki tej niezwykłej galerii sięgają 2006 roku, kiedy na Skyros zorganizowano pierwsze sympozjum rzeźbiarskie poświęcone „krainie skyryjskiej”. Wzięli w nim udział uznani artyści: P. Dritsonas, C. Lazopoulou, S. Mavromichalis, G. Moysis, A. Patselis, D. Christogiannis oraz S. Katsarelias. Inicjatorem wydarzenia był nieżyjący już ceramik Yannis Komboyannis, a wsparcia finansowego udzieliły gmina Skyros oraz prefektura Evia. Lokalna społeczność aktywnie włączyła się w organizację, zapewniając artystom pomoc w codziennych, praktycznych sprawach, co sprzyjało twórczej atmosferze i wymianie idei. Zamysłem twórców było skupienie rzeźb w przestrzeni otwartej, dobrze widocznej od strony morza i oddalonej od zabudowań. Naturalnym tłem dla kompozycji stał się skyryjski krajobraz, który podkreśla dynamikę i wzajemne relacje między dziełami. Rzeźby te odwołują się bezpośrednio do Ziemi i Morza Skyros, eksponując charakterystyczne kontrasty wyspy – pomiędzy jałowością a żyznością, surowością a obfitością. Jednocześnie podejmują refleksję nad kwestiami egzystencjalnymi, sensem płodności, a także wartością i kruchością natury. Dzieła przywołują bogatą mitologię oraz pierwotną historię miejsca, nadając niemal sakralny wymiar zarówno realnym, jak i symbolicznym postaciom związanym z wyspą. Skyryjski koń czy mityczne byty zostają tu podniesione do rangi ikon kultury, tworząc rozległą panoramę artystyczną, w której przegląda się tożsamość mieszkańców Skyros. Park Komboyanni jest dziś nie tylko zbiorem rzeźb, lecz także czytelnym manifestem kulturowym. Promuje sztukę, rzeźbę i twórczą odwagę, a jednocześnie stanowi spójną opowieść o dziedzictwie wyspy, łącząc przeszłość z teraźniejszością. Co istotne, przestrzeń ta pokazuje, że sztuka w krajobrazie naturalnym nie musi konkurować z przyrodą – może ją uzupełniać, wzmacniać jej znaczenie i skłaniać odbiorcę do głębszej refleksji nad relacją człowieka z miejscem, w którym żyje.