Real Basílica de San Francisco el Grande de Madrid

Ta monumentalna neoklasycystyczna bazylika, położona w pobliżu popularnej dzielnicy La Latina, wyróżnia się bogatym dziedzictwem artystycznym, na które składają się obrazy Goi i Zurbarána, a także imponująca kopuła, największa w Hiszpanii i czwarta co do wielkości w Europie, po kopule Bazyliki Świętego Piotra i Panteonu w Rzymie, a także Santa Maria del Fiore we Florencji.

Świątynia, uznana za Pomnik Narodowy w 1980 r., stoi, zgodnie z tradycją, na ziemi podarowanej świętemu Franciszkowi z Asyżu po jego pielgrzymce do Santiago de Compostela w 1214 r., gdy przejeżdżał przez Madryt. Zanim powstała obecna świątynia, pochodząca z XVIII wieku, której budowę zainicjował zakon franciszkanów, na tym miejscu wybudowano co najmniej trzy świątynie. Jego budowę ukończono w latach 1776–1784 pod kierownictwem Francisco Sabatiniego.

Kościół składa się z centralnego, okrągłego planu nakrytego dużą kopułą o średnicy 33 metrów i wysokości 58 metrów, głównej kaplicy i sześciu otaczających ją kaplic, również nakrytych małymi kopułami. Wewnątrz znajduje się duża kolekcja obrazów hiszpańskich artystów z XVIII i XIX wieku, takich jak Goya, Zurbarán, Casto Plasencia, Francisco Jover, Martínez Cubells, José del Castillo, Moreno Carbonero, Eugenio Oliva, Menéndez Pidal, González Velázquez, Gregorio Ferro, Gaspar Crayer, Vicente Carducci, Antonio Carnicero, Alonso Cano i Lucasa Jordána oraz znakomite rzeźby z białego marmuru.