Trianon Nafplio

Trianon, znany powszechnie jako „Stary Meczet” (Παλαιό Τζαμί), stanowi jeden z najstarszych i najlepiej zachowanych przykładów architektury osmańskiej w Nafplio. Budowla powstała najprawdopodobniej pod koniec XVI lub na początku XVII wieku, w okresie pierwszej osmańskiej dominacji na Peloponezie. Po zdobyciu miasta przez Wenecjan w 1687 roku obiekt został zaadaptowany na kościół katolicki pod wezwaniem św. Antoniego z Padwy, co było typową praktyką w zmieniających się realiach politycznych regionu. W 1715 roku, po ponownym przejęciu Nafplio przez Osmanów, budynek odzyskał funkcję sakralną i znów służył jako meczet. Po uzyskaniu przez Grecję niepodległości jego przeznaczenie ulegało licznym zmianom: mieściła się tu szkoła ludowa, sąd miejski, a w XIX wieku także teatr i sala koncertowa. W XX stuleciu obiekt funkcjonował jako kino o nazwie Trianon — to właśnie od tego etapu w jego historii pochodzi obecna nazwa budynku. Losy Trianonu w szczególny sposób odzwierciedlają burzliwą historię Nafplio i całego Peloponezu. Wielokrotne zmiany funkcji i symboliki obiektu pokazują, jak architektura może adaptować się do nowych potrzeb społecznych i kulturowych, zachowując jednocześnie materialne ślady kolejnych epok.